کودک من صبر کن٬ سپیده سرزده می آید٬

 وقتی که تو در آغوش شب آرام خوابیده ای

و پرستوها برای گیسوان زیبایت آواز سر می دهند

 وقتی که می خواهی همه چیز را در رویا ببینی

در نورهای گم شده٬در عطر پنجره ها

در درهای گشوده و هوای سپیده دم

 به هر سو که می خواهی نگاه کن٬

 به باغچه ای که نهال هایش درختانی بزرگ شده اند

 به تابلویی که با قلم مویی لرزان سبز نقاشی شده است

به آسمان نگاه کن ،به ستاره هایی که چشمک زنان تمام زمین را روشن کرده اند

به دریا که طوفانی می شود ولی کم کم آرام می گیرد تا تو را به امن ترین ساحل آرامش برساند

به ماهی ها که اگر مسیر رودخانه عوض نشود٬ با پولک های طلایی دریاها را صاحب می شوند

به اسب های سفید وحشی که شهیه کشان جاده ها را طی می کنند تا به دره ی صعود برسند

به پرندگان که  دستمال های سپید را تا اسمان پرواز می دهند

کودکم به فردا نگاه کن٬

به فردایی که سپیدی از سپیده اش پدیدار می گردد

فردایی که به انتظار توست و تو را می خواند.

" هر چه تاریکی بیشتر باشد اتفاق سپیدتری میافتد "

" اگر هنوز نشان از سرزمین من داری بدان که پنجره ها نوید هوای بامدادی را می دهند "