خیال که خیس نمی شود
پشت افق های خیال آسمان مرا از خودم می گیرد و من تکه ای از خودم را به دنیای خیال می بخشم
کدام پرنده از آسمان این سرزمین پرواز خواهد کرد؟ و کدام اندیشه در حسرت فردا برای همیشه مردود خواهد شد؟ من به سرودی فکر می کنم و موسیقی آشنایی که بعد از این هیاهو همواره باید گوش کنم .................................................... بیایید همه دعا کنیم تا فردایمان سبز شود و هر بهار پرنده ها مسافر سرزمین ما باشند سرزمینی که هیچ فاصله ای در آن زندانی نیست و هیچکس در آن نفس سرد نمی کشد ................................... به امید رویاهای سبز به امید آرزوهای سبز و به امید فرداهای سبز سبز تا بهاری همیشه بهار .....................................
نوشته شده در یکشنبه هفدهم خرداد 1388ساعت
0:17 توسط سهیلا| |
| Design By : Night Skin |